Bab Şerqî

Derî nêzîkî sala 200 PZ hat sazkirin û ji aliyê Romayiyan ve ji rojê re hat diyarîkirin. Li gorî Wîkîpediyaya Erebî ew şiklê xwe yê niha di dema Împarator Septimius Severus de girt û di dema Caracalla de temam bû, tê gotin li cihê Deriyekî Rojê yê yewnanî yê berê; rolyefeke dîska rojê ya li ser derî ji ber karên nûkirinê êdî tune ye.

Li gorî Wîkîpediyaya Almanî, fermandar Xalid bin el-Welîd di 18ê Îlona 634an de di dema fetha misilmanan de di vî derî re ket Şamê. Ji ber ku deriyê sêqat ji bo bergiriyê ne guncav bû, di sedsala 12an de di dema Nûredîn de beşek jê bi dîwar hat girtin; tenê vebûna navendî hat parastin û veguherî ketineke xwar, û minareyek lê hat zêdekirin. Rûyê mezin di salên 1960î de hat nûkirin.[1][2][3]

Derî derbasgeheke navendî ya mezin ji bo karwan û hatûçûna bi teker heye, ku du derbasgehên biçûktir ji bo peyayan li herdu aliyên wê ne. Xemla wê kêm e: pîlastrên derketî tekane xemil in. Dibe ku bi bircên li herdu aliyan hatibe xurtkirin. Bi firehiya 26 metreyan ew li ser dekumanusê bû, paşê Kolana Rast, ku rêyeke erebeyan a 14-metreyî û du stûngehên nixumandî hebûn; bermahiyên van stûngehan di hundirê derî de mane.[1][2][3]

Kolana Rast, ku di çavkaniyên Încîlê de tê behskirin, hîn Bab Şerqî bi deriyê rojavayî, Bab el-Cabiye, ve girê dide. Taxa xiristiyan a derdorê navê xwe ji derî digire; li nêzîk Katedrala Ermenî ya Apostolîk a Sarkîsê Pîroz, Dêra Melkî ya ez-Zeytûn û, hinekî li bakur, Mala Hananya hene. UNESCO dîwar û deriyên bajêr di nav taybetmendiyên sereke yên milkê Mîrata Cîhanî Bajarê Kevnar ê Şamê de tomar dike.[1][2][3][4]

Çavkanî rewşa niha ya derî belge nakin. Ew nûkirina rûyê di salên 1960î de û windabûna rolyefa rojê bi karên nûkirinê (bê tarîx) tomar dikin. Daxuyaniya UNESCOyê ya 2009an dîwar û deriyan wek taybetmendiyên mayî yên bajarê kevn bi nav dike.[2][3][4]